Sərdar Amin

-Ata, 20% torpaq nə qədərdir, bizim kənd boyda olar?

22 янв. 2017 г.

Müsahibə - MİA.AZ

- Salam. Xoş gördük, Sərdar bəy, necəsiz?
- Xoş gününüz olsun. İndi yaxşıyam.
- Sərdar Amin kimdir?
- Ürək çırpıntıları paltarının üstündən belə, görünən bir yazar.
- Yazıçı olmaq asandırmı?
- Bəli, yazıçı olmaq yazıçı kimi yaşamaqdan asandır.
- Bu yaxınlarda sizin "Qaratoyuq nəğməsi” romanınızı oxudum. Olduqca maraqlı idi. Romanda baş verən hadisələrin real həyatla əlaqəsi varmı?
- Təşəkkür edirəm. Məncə, bütün hadisələrin bu və ya digər formada real həyatla əlaqəsi olur. Hətta müqəddəs kitablarda, peyğəmbər və müqəddəslərin cənnət-cəhənnəm haqqında anlatdıqları mənzərələr belə reallıqla uzlaşdırırlır. Düzdür, bu zaman onların təsiri, təbiiliyi azalır. Ancaq başqa tərzdə bunu anlatmaq mümkün deyil. Çünki biz hər şeyi gördüyümüz şəkil və mənzərələrdə düşünə, qavraya bilərik. Əks təqdirdə, yazılanlar heç kəs üçün aydın olmaz və oxunmaz.
- Bəs personajlar, onlar uydurulub, yoxsa hamısı mövcüddur?
- Bilirəm, az öncəki cavabım size qane etmədi. Çünki siz məndən romanda cərəyan edən proseslərin eynisinin reallıqda baş verib-vermədiyini öyrənmək istəyirsiniz. Buna cavab isə birmənalıdır. Romandakı heç bir hadisə reallıqda baş verməyib. Qəhrəmanlarım romanda etdiyi hərəkətləri həyatda etməyib. Ancaq mövcud insanlardır və onlar buna bənzər işləri hər gün təkrarlayır; bəzən bir az kobud, bir az da bəsit. Bəzən də yazılanlardan daha kreativ. Amma eynisi heç yerdə baş verməyib. Məncə, yazıçı yaratdığı mənzərələri reallığa elə şamil etməlidir ki, bunu oxucu həqiqətən də həyatda baş vermiş bir hadisə kimi qavramalı, hətta deməlidir ki, "bunu mən də yaza bilərdim. Sadəcə, bu səhnəni mən yox, məsələn, Sahilə gördü». Ancaq oxucu çox vaxt onu düşünmür ki, Sahilənin yazdığı o səhnə yer üzərində deyil, bir yazarın düşüncəsində baş verib.
- "Qaratoyuq nəğməsi” insanı çox kövrəldir. Ümumiyyətlə, müharibəyə həsr olunmuş bu roman insana çox təsir edir. Müharibənin acısını hamıdan çox duyan gənc Amin Amanlı elə müharibənin qurbanı oldu. Valideynlərini, sevdiyi qızı və ayağını itirir. Bu zavallının artıq həyatının mənası tam itmişdi. Niyə romanın axırı məhz Amanlı Aminin ölümü ilə bitməli idi? Niyə o igid gənc yaşında həyatını itirməli idi? Bu bir qismətdirmi, yoxsa Amini artıq bu həyatda heçnə saxlamırdı?
- İcazə verin, qeyd etdiyiniz iki varianta alternativ variant əlavə edim. Sənət haqqında hazırkı həqiqətim həm də budur ki, sənət insan üçündür. Sənət insana xidmət etməlidir. Romanım insana xidmət edir. Düzdür, bu, düşünülmüş məqsəd deyil. Çünki ədəbiyyat düşünülmüş, planlaşdırılmış olanda, gücünü itirir. Məncə, elə ədəbiyyatın da, sənətin də mahiyyətində duran sevgidir, insandır, sülhdür. Demək istəyirəm ki, Amin ona görə öldü ki, "Qaratoyuq nəğməsi” daha çox yaşasın. Mən oxucularımın bu hiss təzyiqinin altından bədii bir bəhanə ilə də çıxa bilərəm: "Amini həyata bağlayan heç nə qalmamışdı”. Amma yox, mən həqiqəti dedim. Çünki Amini həyata bağlayan bir şeylər qalmışdı. Bir yanda torpaqdan seçilməyən hərbçi paltarı, bu paltarın içində ölmüş bir dünya, qara hərfləri qana bulanmış "Amanova Sona İlyas qızı”na (Aminin anası) məxsus qəbir daşı və bu kompozisiyadan yaranan "Qansız müharibə” əsərinin nida işarələrinə bənzəyən bir cüt qoltuq ağacı vardısa da, digər tərəfdə - uzaqda qaratoyuq oxuyurdu. Qaratoyuq ona görə oxuyurdu ki, bahar gəlirdi. Bu da ümumilikdə böyük bir neqativ hadisənin "Qaratoyuq nəğməsi”nin sonundakı yeni başlanğıcdır. Yəni biz bugünkü insanımıza görə utanmalıyıq. Ancaq yenidən sülhə hopmuş bir həyata başlaya bilərik. Çünki uzaqda da olsa, oxumağa başlayan bir qaratoyuq var.
- Deməli, bəzi gənclərimiz Amin Amanlıdan örnək götürməlidirlər?
- Özləri bilər. Ancaq məncə, romanı oxusalar yaxşı olar.
- Yeni əsəriniz gözlənilirmi?
- Tezliklə yeni roman təqdim etmək fikrim yoxdur. Hazırda düşündüyüm bir-iki istiqamətdə materiallar toplayır və bunları zamanla yoğururam. Əslində ilk romanımı da belə tez nəşr etdirmək fikrim yox idi. Sadəcə, bu ideyanın hazırda cəmiyyətimiz üçün daha əhəmiyyətli olacağını düşündüm.
- Sirr deyilsə, düşündüyünüz iki istiqaməti bilmək olarmı? Yəni yazılacaq romanlar nədən bəhs edəcək?
- Homoseksual taleyindən bəhs edən növbəti romanım birinci şəxsin dilindən yazılacaq. Romanın adınının "Mavi” olacağını düşünürəm. Artıq kitabın üst qabığı və digər elementlərinin necəliyi barədə də düşünmüşəm. Ancaq oxuculardan xahiş edirəm, bu haqda səthi qərar çıxarmasınlar. Çünki romanda tamam fərqli yanaşma olacağını düşünürəm. Bu yanaşma nə cinsi azlıqların ölümünü istəyənlərin, nə də onların kütləviləşməsinin tərəfdarı olanların mövqeyi ilə üst-üstə düşməyəcək. Bu istiqamətdə gizlənmiş bir həqiqət deyək… Düşündüyüm başqa bir sujet xətti isə böyük yazıçı Erix Mariya Remarkın "Qərb cəbhəsində yenilik yoxdur” əsərinin balaca şərq sinonimi - "Şərq cəbhəsindən yenilik” romanı olacaq. Roman müasir Suriyadan bəhs edəcək.
- Nə vaxtdan yazıçılıqla məşğulsuz?
- Doğrusu, yazıçılığa məşğuliyyət kimi baxmıram. Əgər mən yazıçıyamsa, bunu yaşam kimi qiymətləndirirəm. Və nə vaxtdan belə yaşadığımı dəqiq bilmirəm. Ancaq düşünürəm ki, bir fahişənin uşaqlıq şəklinə baxanda ağlamaq istədiyim gündən başlayıb bu tarix.
- Dünya ədəbiyyatından kimləri oxuyursuz?
- Dünya yazıçılarını oxumağa 1997-ci ildən – yəni 9 yaşımdan başladım. O vaxt evimizdə qırmızı cildli, üzərində qara şriftlə "5” yazılan kiril əlifbalı ədəbiyyat kitabı var idi. Oradan Mark Tvenin "Tom Soyyerin macəraları” əsərindən parça oxumuşdum. Parçanın ilk cümlələri indi də yadımdadı:
"- Tom!
Cavab vermir.
- Tom cavab gəlmir…”
Sonra böyük qardaşım gəldi, əlimdən kitabı aldı və dedi: "Bu, mənim "samovar” qaynadan kitabımdı”. Mən də kitabdan gizlicə sözügedən parçanın səhifələrini qopardıb oxudum. Sonra Cek Londonu, Ernest Heminqueyi, Çingiz Aytmatovu, Turgenevi, Tolstoyu, Şekspiri oxumağa başladım. Və bu silsilə bu gün də intensiv şəkildə davam edir. Xarici yazarlarla bağlı seçimim əzəl başdan sadə olub. Adını ən çox eşitdiyim yazıçıları oxumuşam - Hüqo, Dostoyevski, Şoloxov, Moem, Remark, Kafka, Mopassan, Bussati, Markes, Murakami, Alif Şafak və s. Düzdür, az öncə qeyd etdiyim seçim bu gün özünü doğrultmur. Yəni adı daha çox sadalanan yazarları seçə-seçə bü gün səhvən Koelya, Beqbeder kimi yazarları da oxumalı oluram. Çünki əvvəllər dünya çapında ən çox tanınan yazıçılar, əsərləri daha çox nəşr olunanlar ciddi ədəbi əsərlər təqdim edən insanlar idi. İndi bu qanunauyğunluq qəribə şəkildə pozulub. Bu gün Koelyo dünya ədəbiyyatında at oynadırsa… Hazırda əlimdə oxuduğum kitablar Frans Kafkanın "Qəsr” və Umberto Ekonun "Qızılgülün adı”dır.
- Bəs yerli yazıçılardan kimi oxuyursuz?
- Bizim ədəbiyyatın əksər nümayəndələrini oxumuşam. Sevdiyim Azərbaycan ədiblərdən bir neçəsinin adını deməliyəmsə, İsmayıl Şıxlını, Hüseyn Cavidi qeyd edərdim. Gənc yazarları da oxuyuram. Sahilənin "Yuxarı və aşağı ətraflar” romanını bəyəndim. Şərif Ağayarın nəsri ürəyimcədir, hekayələrini daha çox sevirəm.
- Gənc yazıçılar niyə tənqidi sevmir? Bəlkə özlərində nöqsan və qüsurları görmək istəmirlər?
- Yazıqları heç tənqid edən var ki?Müasir ədəbi mühitimizdki durğunluq, ədəbi proseslərin donması, nəticə etibarilə yazarların güzəranının aşağı olması, yeni kitabların səda doğurmaması həm də tənqidçilərin susmasından irəli gəlir. Umberto Eko deyir ki, əsərin doğulduğu gün müəllif "ölməlidir”. Amma gəlin etiraf edək ki, Azərbaycanda müəllifin "öldüyü” gün əsərin "qırx”ıdır. Çox maraqlıdır, tənqidçilər Tehran Əlişanoğlunun, Cavanşir Yusiflinin, Mahir Qarayevin baxışları hara dikilib, hazırda nə oxuyurlar? Əsəd Cahangir dünya ədəbiyyatının hamısını oxuyub, hazırda xarici müəlliflərə tanrıdan ilham diləyir ki, yeni əsərlər yazsın, ancaq bəlkə də bu günə qədər bir gənc yazarımızın romanını sona kimi oxumayıb. Düzdür, müqayisədə dünya ədəbiyatı daha əhəmiyyətli ola bilər, ancaq bu qədər əsər kömək olmursa, hər halda, istiqaməti bizə də çevirmək olar. Azından belə olanda, hörmətli tənqidçimiz öz işinə bir addım yaxınlaşmış olar. Mən "gənc yazıçılar tənqidə dözümsüzdür” ittihamını əsassız sayıram.
- İxtisasca kimsiniz?
- Heç sevmədiyim bir ixtisasım var: vergi müfəttişi. Bununla yanaşı, "ədəbi işçi” ixtisası da almışam. Ancaq məşğul olduğum peşə ürəyimcədir. Televiziya işçisiyəm.
- Bildiyimiz kimi, yazıçı olmaqla yanaşı, siz həmçinin televiziyada aparıcısınız? Bu, yaradıcılığınıza mane olmur ki?
- Bəli, Regional Televiziyanın PR Meneceri və "Yeni səhifə” ədəbi verilişinin aparıcısıyam. Müqayisədə iş yerimin yazar Sərdar Aminə verdikləri aldıqlarından çoxdur. Televiziya işi bir yazar üçün xammal bazasıdır. Eyni zamanda RTV-dəki mühit mənim inkişafıma böyük təkan verir. Ümumilikdə götürdükdə, gündəlik iş rejimi yazar üçün uyğun deyil. Amma gəncik, enerjimiz yetir.
- Poeziya ilə aranız necədir? Şeir yazırsınızmı?
- Romandan əvvəl də şeirlərim olub. İndi də ayda 1-2, bəzən daha çox şeirlərim olur. Məsələn, dünəndən bəri dilimdə nadir hallarda yazdığım bir formada qafiyəli bir bənd yaşayır: Bu gün bir gözəl qız şəkil çəkdirsə, nə zamansa bir cüt göz ağlayacaq. Arvaddan, uşaqdan, başqalarından gizləyəcək, amma söz, ağlayacaq.
- Sevmək, sevilmək hər yaşda gözəldir. Sərdar Amin sevirmi? Sərdar Aminin ürəyinin sahibi, qəlbinin sultanı varmı?
- Ağır söhbət oldu (gülür)… Uşaqlıqdan bu günə qədər sevdiyim heç bir qızı unuda bilməmişəm. Sadəcə, hamısı çilik-çilik olub dağılıb içimə. Tərpəndikcə içimi kəsir. Məncə, jurnalistlər ürəyiyuxa olur. Elədirsə, mənə yazığınız gələr və bu sualdan bir az tez yayınarıq.
– Vətənpərvər insansınız?
- Bu suala cavab olaraq Tomas Painin bir fikrini təkrarlamaq istəyirəm: «Dünya vətənim, bütün insanlar bacı-qardaşım, yaxşılıq etmək dinimdir».
- Dinə münasibətiniz necədir? Dindarsınız? Bu suala da Tomas Painun qeyd etdiyi fikirlə cavab verəcəksiniz?
- Bəli, əlavə olaraq deyə bilərəm ki, dindar deyiləm. Və ümumiyyətlə, dini ritualları, insanın ilahi düşüncələrini məhrəm, intim hisslər sayıram. Və o üzdən belə əlaqələrin paylaşılmasının tərəfdarı deyiləm.
- "Böyük xəyallar qura bilməyən insan heç vaxt böyük adam ola bilməz. İnsan həyatda xoşbəxt ola bilmirsə, bəlkə də bunun adı tənbəllikdi. Yox, əgər xəyallarında da özünə xoşbəxt həyat qura bilmirsə, artıq o bədbəxtdir”. Bu sözlər məhz sizin "Qaratoyuq nəğməsi” romanındandır. Özünüzə xoşbəxt insan deyə bilərsiz?
- Gözəl bir xanım romanımdan sitat gətirdi. Bu an özümə xoşbəxt adam deyə bilmirəmsə, həqiqətən bədbəxtəm.
- Növbəti kitabı nə vaxta gözləyək?
- 2014-ün baharında şeirlər kitabımın nəşrini arzulayıram.
Leyla Namazova

17 янв. 2017 г.

Metrodan düzgün istifadə qaydaları

Yerin üstü ilə, altının böyük fərqi var; bu fərq ən qədim miflərdən süzülüb gələn ənənələrlə bağlı bir məqamdır. Odur ki, yerin üstündə kim necə davranırsa, öz işidir, yerin altına girəndə bəzi qaydalara mütləq riayət etməliyik. Elə edək ki, metroya girərkən ən rahat ictimai nəqliyyat vasitəsindən istifadə etdiyimizi deyil, boyumuzu yerə soxduğumuzu yaxşı-yaxşı anlayaq. Əsas odur eskalatordan endiyin andan orada civildəyən elektron xanımın nə dediklərinə zərrə qədər də məhəl qoymayasan. “Yox bir, uşaqların əlindən tutun, böyüklərin…” Unutma, bura girən insanlar cəmiyyətin elə təbəqəsidir ki, onlardan qorxmağa, hörmət etməyə qəti ehtiyyac yoxdur. Pulu-parası olanın metroda nə işi var? Olsaydı var gücüylə siqnalı sıxıb yepyekə maşınını sürərdi də. Odur ki, bunlardan çəkinib eləmə. Qatar gələn kimi qapının tən ortasından özünü sox içəri. Yer var, yoxdur, qatardan düşən olacaq, olmayacaq, bunlara məhəl qoyma! Unutma, ömürdən gedir. Sən nəyə görə gözləməlisən? Sonra da qapılar bağlana, qalasan elə o stansiyada. Növbəti qatar bəlkə heç gəlmir. Bir an sonraya ümidin olmadığı zəmanədə yaşayrıq. Andan istifadə et. Əsas odur, özünü içəri soxasan. İçəridəkilər bunu bacaranlardır. Girəndə kimin ayağını tapdadın, kimi itələyib yıxdın, bunlar önəmli deyil. Əsas odur yekəpər oğlanlara qarşı nəzakətli ol. Hə, onlardan qorxmaq lazımdır. Döyə bilərlər. Zəifləri, eynəkliləri itələyə, başqa səbəblərdən yığdığın əsəbini də rahatca onların üzərinə tökə bilərsən. Növbəti tövsiyə isə içəridəkilərə aiddir: Lazım olan stansiyada düşə bildinsə, artıq dünya sənindir. Düşən kimi elə qapının önündəcə dur, hara gedəcəyini, metronun hansı çıxışından çıxmalı olduğunu elə qatarın qapısının ağzında düşünüb dəqiqləşdir. Ki, arxadan düşən insanlar da sənin çəkdiyindən bir az çəksin, qatardan rahat düşə bilməsin. Və ya yanında rəfiqən, dostun varsa, onunla elə qapıların önündəcə söhbətləş, kənara çəkilmək kimi nəzakət qaydası metronun heç bir lövhəsində yazılmayıb. Guya yazılsa, nə olacaq… Əziz oğlanlar, qatarda əyləşmisinzsə, içəri daxil olan insanları yaxşı-yaxşı nəzərdən keçirin, çox yaşlı, taqətini itirən insanlara yer vermək nəyinizə lazım? Onlar sizə lazımdır? Baxın, cavan xanımlar olsa, başqa məsələ… Həmən onlara yer verin və düz təpəsinin üstünü kəsidirib vaqondan düşənə qədər gözlərinizin həbsində saxlayın. Gözəlliyi qorumaq lazmdır. Bəlkə nəsə oldu. Unutma, bura “nöyüt” qoxulu metrodur! Əgər yoluxucu xəstəliyin varsa, qrip virisu daşıyırsansa, respirator taxmaq kimi absurd ideyanı ağlından keçirmə. Bu çox eqoist addımdır. Həyat paylaşdıqca gözəldir, paylaş; xəstəliyini belə paylaşmaqda əliaçıq ol. Metroda insan sıxlığı yaşanan saatlar 08:20 – 09:00 radələri, bir də axşam 17:00 – 19:00 arasında olan müddətdir. Bu müddəti heç qaçırma. İşə gecikmirsənsə də, işdən evə qayıtmırsansa da bu müddətlərdə çalış özünü bir təhər qatara sal. Metrodur, hər şey ola bilər! Metroda kitab oxuma, kimsənin səni düşük biri kimi qəbul etməsinə qəti icazə vermə. Bahalı telefonun yoxdursa, eybi yox – kasıbın olanından – nə varsa, çıxarıb mütləq “iqra” (oyunu “çuşka”lar oynayır) oyna. “San Anderas” olmasın, “Snake” olsun, əsas odur “iqra”n var. Qızlar, əgər telefonunuzun pişik, dovşan qulaqlı üzlükləri yoxdursa, günü bu gün ondan alın. “Qulaqsız telefon” palansız eşşək kimidir, istifadəyə yararlı deyil. Bir də, axı sizin niyə bahalı telefonunuz olmasın. Atanıza hər gün desəniz, onu utandırmağı bacarsanız, rəfiqənizi misal gətirərək kişini kövrəldə bilsəniz, alınacaq. Sonra da bir “Tom” yükləyib onu bəsləyin. Sən əgər metroda da bunları bacarmırsansa, yaşamağa haqqın yoxdur, insan. Bu əsəblə uzağa gedə bilməzsən. Səndən rüşvət alan həkimə söz deyə bilmirsən, uşağını baxçaya pulla düzəldən müəllimə cınqırını çıxara bilmirsən, axı sən də kiməsə əziyyət verməlisən. Niyə bu qara zəncirin son halqası sən olmalısan!? Özündən sonrakı halqanı tapmaq artıq sənin vətəndaş borcundur. Yaşaya bilmək üçün o adamı tapmalısan. Tap, əz, üzərində yaşa!

9 янв. 2016 г.

Parisdə hamı astadan danışır və boş şeylərə görə həyəcanlanmır

Böyük həqiqətləri insana nəticə formasında təqdim edəndə onu hiss etmək, ruhsal olaraq anlamaq mümkün olmur. Bu həqiqətlərlə bağlı hər kəs özü bir nəticəyə gəlməlidir və kimsə - bu kimsə peyğəmbər də ola bilər, şair də ola bilər, rejissor da, orta məktəb müəllimi də - yetər ki, ruhsal həqiqətləri qarşısındakına nəticə formasında deyil, ipucu formasında təqdim etsin. Onsuz da bütün xırda zərrəciklərin mahiyyəti vahid bütövlükdən qopmuş və eyni tərkibdədir. Dünyanın ən perestijli universitetlərindən olan Harvardın dünyanın ən ali sahəsi olan fəlsəfə fakültəsini summa cum laude – yəni “qırmızı diplomlu” məzunu Terrens Malik (bundan sonra Malik əmi) filmlərində insanlara həqiqətləri siqnal formasında çatdırır. Həm onun filmlərində yüzlərlər belə siqnallar olur və bu siqnallar əksər hallarda bir-biri ilə ahəng daşımayan ismarışlar formasında sayrışır. "Həyat ağacı", "Nazik qırmızı xətt", "Biçin günləri" filmlərindən sonra rejissorun "Knight of Cups"(yəqin ki, "Kuboklar şahzadəsi" kimi tərcümə olunur) filmini izlədim. Qəribədi, Malik əminin filmləri haqqında məlumat, filmin sinopsisi ilə maraqlanmaq istədikdə internet resurslarında demək olar ki, tutarlı - daha doğrusu filminlərinin əsl mahiyətinə uyğun nəsə tapmaq olmur. Çox az kinotənqidçi onun haqqında düzəməlli bir şey yazıb. (Yeri gəlmişkən, bu rejissor və onun şah əsəri sayılan "Həyat ağacı" haqqında azərbaycanlı kinotənqidçi Teymur Daiminin (Terrens Malik - "Kinonun fövqündə" yazısı diqqətçəkəndir) Çünki, bu filmlər yuxarıda qaraladığım kimi, konkretlikdən çox uzaq olub, olduqca ruhani ismarışlarla zəngindir. Təbii ki, mən də durub onun filmləri haqqında resenziya yazmaq fikrindən irağam. Bir də, əminəm ki, yazını oxuyub bitirən kimi mətndə adıyla uyğunluq axtaracaqsız - axtarmayıngil. Həm də ki. niyə mütləq bütün mətnlərin başlıqla birbaşa əlaqəsi olmalıdır ki? Siz uşaqlarınıza ad qoyanda onların xasiyyətini öyrənib, ona uyğun ad düşünürsüz? Yox. Onda çox şey eləməyin. Yazımı filmdən yadımda qalan şairanə fikirlərlə tamamlayıram.
"Bu dünya ilə ona layiq olduğu kimi davran".
 "Prinsip boş şeydi, situasiyalar var".
 "30 ilimi boşuna keçirdim, yaşamadan, kim olmaq istədiyimi belə xatırlamıram".
 "Bu balaca gözlərilə mənə baxmağına bax".
"Tanrı səni sevdiyinə görə acıdan qaçmana yox, acı çəkmənə şərait yaradır. Acı səni səndən daha böyük bir dəyərə bağlasın deyə. İradəndən böyük dəyərə..."

12 сент. 2015 г.

Can... Can... Can...

Təslim olun cənablar

Yay günündə qırğı cücələrimizdən birini vurmuşdu. Caynağına alıb aradan çıxmağa çalışanda düşmüşdüm dalınca; o üstdən, mən altdan bir xeyli qovmuşdum. Cücə bir az ağır olduğundan qırğı çox yuxarı qalxa bilmirdi, elə başımın üstüylə uçurdu. Axır cücəni atıb qaçdı. Bir az yaralanmışdı, evə gətirdim, papa yarasını bağladı, beləcə cücə sağaldı. Amma payızda yenə həmin cücəni qırğı vurdu... Beləcə anladım ki, təbiətlə mübarizə aparmaq yox, ona rahatca təslim olmaq lazımdı.

Söhrap Sipəhri və anasının sükut dolu gecələrinə.


Uzaqlarda narahat-narahat hürən itlər,
Uzaqlarda tez-tez danışan bir şair.
Uzaqlarda indicə ağladı bir uşaq,
Lay-lay deyə-deyə əsnədi bir qadın.

Bu yay gecəsi...
bu yay gecəsi uzaqlarda bəhanə tapmayıb
içinə ulayan tərli yalquzağın diş qıcısı...
bu yana baxan bir əfqan qocası...
Bu yay gecəsi
susa bilməyib yerini bayquşa nişan verdi beş-on bülbüldən biri.
Bir-birinə sürtünən min bir sünbüldən biri.
Bu yay gecəsi "Suyun ayaq səsləri".